Και φέτος το σχολείο μας διοργάνωσε τη θερινή του κατασκήνωση στην Πελοπόννησο, η οποία πραγματοποιήθηκε σε δύο περιόδους. Η δεύτερη περίοδος ξεκίνησε στις 3 Ιουλίου.
Αφού οι συνοδοί εκπαιδευτικοί, Δρ Κρίστινα Κάκουκ-Πάρτιτς, Χριστούλα Χριστοδούλου και Αλεξάνδρα Πάντσος, έλεγξαν τα ταξιδιωτικά έγγραφα, επιβιβαστήκαμε στο αεροπλάνο.
Η πτήση ήταν ευχάριστη και προσγειωθήκαμε στην Καλαμάτα. Στο αεροδρόμιο μάς υποδέχθηκε η Πηνελόπη Μόκκα, μία από τις συνοδούς εκπαιδευτικούς της πρώτης περιόδου της κατασκήνωσης. Η παρουσία της, ως γνώριμου και ιδιαίτερα φιλικού προσώπου, μας χαροποίησε ιδιαίτερα. Μας παρουσίασε συνοπτικά τα συμπεράσματα της προηγούμενης εβδομάδας και μας έδωσε πολλές χρήσιμες συμβουλές και πληροφορίες.
Στη συνέχεια μας συνόδευσε μέχρι το λεωφορείο μας, το οποίο παρέμεινε στη διάθεσή μας καθ’ όλη τη διάρκεια της εκδρομής, μαζί με τον φιλικό και πάντοτε πρόθυμο να βοηθήσει οδηγό μας, τον Στέφανο. Η συνεχής παρουσία του ίδιου λεωφορείου και οδηγού διευκόλυνε σημαντικά τις μετακινήσεις μας.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα, ο πρώτος μας προορισμός δεν ήταν το ξενοδοχείο, αλλά η κοντινή Αρχαία Μεσσήνη, όπου μας περίμενε ξεναγός για να παρουσιάσει στους μαθητές τα εντυπωσιακά ερείπια της αρχαίας πόλης, που βρίσκεται βορειοδυτικά της Καλαμάτας.
Εκεί μάθαμε ότι η πόλη ιδρύθηκε το 369 π.Χ. από τον Θηβαίο στρατηγό Επαμεινώνδα, ο οποίος κατάφερε να την οικοδομήσει μέσα σε μόλις ογδόντα πέντε ημέρες. Μετά την ήττα της Σπάρτης, η Μεσσήνη αναδείχθηκε σε νέα πρωτεύουσα της περιοχής.
Το αρχαίο στάδιο περιβάλλεται από επιβλητικές σειρές δωρικών κιόνων και αποτελούσε άλλοτε χώρο διεξαγωγής αθλητικών αγώνων. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται το θέατρο, ένα εξαίρετο δείγμα ελληνιστικής αρχιτεκτονικής, καθώς και τα ερείπια της αρχαίας αγοράς. Ολόκληρη η πόλη περιβάλλεται από οχυρωματικό τείχος μήκους περίπου εννέα χιλιομέτρων, ενισχυμένο με πύργους και μεγάλες πύλες.
Ύστερα από αρκετές ώρες περιήγησης αναχωρήσαμε για το ξενοδοχείο μας στην Καλαμάτα.
Η πόλη, που αποτελείται από την παλιά και τη νέα συνοικία της, είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο για την παραγωγή ελιάς και ελαιόλαδου. Ο παραλιακός της πεζόδρομος είναι ιδιαίτερα όμορφος και ατμοσφαιρικός· το ίδιο κιόλας βράδυ είχαμε την ευκαιρία να τον απολαύσουμε.
Η διαμονή μας έγινε στο Hotel Panellinion, το οποίο βρίσκεται σε πολύ μικρή απόσταση από τη θάλασσα, προσφέροντας ευχάριστο μικροκλίμα και μοναδική ατμόσφαιρα.
Το βράδυ οι μικρότεροι μαθητές εξέφρασαν την επιθυμία να δοκιμάσουν τα συγκρουόμενα αυτοκινητάκια στο κοντινό λούνα παρκ. Φυσικά δεν τους χαλάσαμε το χατίρι και κατευθυνθήκαμε όλοι μαζί προς τα εκεί.
Το επόμενο πρωί απολαύσαμε το πρωινό μας στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, όπου μας περίμενε πλούσιος μπουφές. Η μεγάλη ποικιλία εδεσμάτων εξασφάλισε ότι κάθε μαθητής βρήκε κάτι που ανταποκρινόταν στις προτιμήσεις του και ξεκίνησε τη μέρα του με ένα χορταστικό γεύμα.
Αφού αδειάσαμε τα δωμάτιά μας και φορτώσαμε τις βαλίτσες στο λεωφορείο, ξεκινήσαμε για νέες περιπέτειες. Πρώτος μας προορισμός ήταν η πανέμορφη παραλία Δελφίνια, όπου τα νερά ήταν τόσο καθαρά, ώστε, φορώντας μάσκες και γυαλιά θαλάσσης, μπορούσαμε να διακρίνουμε εύκολα τα μικρά ψάρια που κολυμπούσαν γύρω μας. Η θάλασσα είχε ήπια κλίση και ήταν ιδανική για κολύμπι, γι’ αυτό όλοι πέρασαν υπέροχα.
Οι μαθητές βγήκαν από τη θάλασσα μόνο όταν ήρθε η ώρα του μεσημεριανού γεύματος. Ο καθένας μπορούσε να επιλέξει ελεύθερα το φαγητό του από τις διαθέσιμες επιλογές του παραλιακού αναψυκτήριου.
Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς το Σπήλαιο Διρού, που βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της χερσονήσου της Μάνης, στον όρμο του Διρού. Το σπήλαιο, το οποίο σχηματίστηκε πριν από περίπου 30 εκατομμύρια χρόνια, θεωρείται ένα από τα ομορφότερα λιμναία σπήλαια του κόσμου. Η περιήγησή μας πραγματοποιήθηκε εν μέρει με βάρκα και εν μέρει πεζή.
Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε το 1895 και μέχρι σήμερα έχουν εξερευνηθεί περίπου 15 χιλιόμετρα των στοών του. Εκτός από τους εντυπωσιακούς σταλακτίτες και σταλαγμίτες, έχουν βρεθεί και ίχνη προϊστορικής ανθρώπινης κατοίκησης.
Πριν επιβιβαστούμε στις βάρκες, φορέσαμε σωσίβια. Ακολούθησε μια σύντομη, οργανωμένη βαρκάδα με ξεναγό, μήκους μερικών εκατοντάδων μέτρων. Καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής θαυμάζαμε από πολύ κοντά τους σταλακτίτες και τους σταλαγμίτες, οι οποίοι υψώνονταν δίπλα και πάνω από τα κεφάλια μας. Μάθαμε ότι οι σχηματισμοί αυτοί μεγαλώνουν μόλις ένα εκατοστό κάθε εκατό χρόνια, γεγονός που κάνει την ανάπτυξή τους σχεδόν αδιανόητη για τα ανθρώπινα μέτρα.
Σύμφωνα με τους ξεναγούς, στο σπήλαιο ζουν επίσης αράχνες και νυχτερίδες, αν και κατά την επίσκεψή μας δεν καταφέραμε να τις δούμε. Τα πεντακάθαρα νερά του είναι σε ορισμένα σημεία μόλις τριάντα εκατοστά βαθιά, ενώ αλλού το βάθος τους μπορεί να φτάσει ακόμη και τα ογδόντα μέτρα.
Μετά τη βαρκάδα συνεχίσαμε την περιήγησή μας πεζή για περίπου τριακόσια μέτρα. Η έξοδος του σπηλαίου βρίσκεται στο βράχο, ακριβώς πάνω από τη θάλασσα, και από εκεί επιστρέψαμε περπατώντας κατά μήκος της παραλιακής διαδρομής μέχρι το λεωφορείο μας.
Μετά την επίσκεψη στο Σπήλαιο Διρού αναχωρήσαμε για το Γύθειο, όπου θα διανυκτερεύαμε τις επόμενες δύο νύχτες, στο Pantheon Hotel.
Ύστερα από το μπάνιο στη θάλασσα και την εξερεύνηση του σπηλαίου, οι μαθητές ήταν αρκετά κουρασμένοι και περίμεναν με ανυπομονησία το βραδινό γεύμα, το οποίο απολαύσαμε σε μια εξαιρετική παραδοσιακή ταβέρνα της πόλης.
Το Γύθειο είναι η μεγαλύτερη και πιο γραφική πόλη-λιμάνι της Μάνης, στη νότια Πελοπόννησο. Είναι γνωστό για τα πολύχρωμα νεοκλασικά του κτίρια και τις παραθαλάσσιες ταβέρνες του, ενώ στην αρχαιότητα αποτελούσε το κυριότερο λιμάνι της Σπάρτης.
Το ξενοδοχείο μας βρισκόταν ακριβώς στο κέντρο της παραλιακής προκυμαίας, γεγονός που μας επέτρεπε να έχουμε εύκολη πρόσβαση σε όλα τα σημαντικά σημεία της πόλης, όπως τα εξαιρετικά ψαροταβερνάκια και το ιστορικό κέντρο.
Από τα περισσότερα δωμάτια απολαμβάναμε μια υπέροχη θέα προς το Αιγαίο Πέλαγος. Τόσο το επόμενο όσο και το μεθεπόμενο πρωί μάς περίμενε πλούσιο και ιδιαίτερα γευστικό πρωινό, προσφέροντάς μας την απαραίτητη ενέργεια για τις νέες εμπειρίες που ακολουθούσαν.
Το πρωί της 5ης Ιουλίου αναχωρήσαμε για τη Μονεμβασιά, μια μοναδική καστροπολιτεία χτισμένη πάνω σε έναν επιβλητικό βράχο μέσα στη θάλασσα.
Κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας η Μονεμβασιά εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα οχυρά και στρατηγικά κέντρα της περιοχής, αποκτώντας τη φήμη του απόρθητου κάστρου. Αρχικά ήταν κτισμένη πάνω σε έναν βραχώδη νησιωτικό σχηματισμό, ο οποίος σήμερα συνδέεται με την απέναντι στεριά μέσω μιας γέφυρας.
Η Μονεμβασιά υπήρξε η τελευταία ελεύθερη βυζαντινή πόλη και ταυτόχρονα η πρώτη που απελευθερώθηκε από την οθωμανική κυριαρχία. Για τον λόγο αυτό αποκαλείται συχνά και «Γιβραλτάρ της Ελλάδας».
Η πόλη είναι χτισμένη πάνω σε έναν βράχο μήκους περίπου 1,8 χιλιομέτρων και ύψους 194 μέτρων. Τα στενά καλντερίμια, τα παραδοσιακά πέτρινα σπίτια, τα δαιδαλώδη σοκάκια, τα απότομα μονοπάτια και τα αμέτρητα σκαλοπάτια οδηγούν στην Άνω Πόλη και στην ακρόπολη. Δυστυχώς, το πρόγραμμά μας δεν μας επέτρεψε να ανεβούμε μέχρι εκεί, κι έτσι αρκεστήκαμε να θαυμάσουμε το επιβλητικό φρούριο από χαμηλότερο σημείο.
Η πόλη παρέμεινε ουσιαστικά ακατοίκητη από τη δεκαετία του 1920, αν και σήμερα αρκετά από τα ιστορικά της κτίρια έχουν αναστηλωθεί και λειτουργούν ως ξενώνες, κατοικίες και καταστήματα.
Μετά την περιήγησή μας γευματίσαμε σε ένα παραθαλάσσιο εστιατόριο, στους πρόποδες της καστροπολιτείας.
Στη συνέχεια πήραμε τον δρόμο της επιστροφής προς το Γύθειο. Λίγο πριν φτάσουμε στην πόλη, κάναμε στάση σε μια όμορφη αμμώδη παραλία, γνωστή για το χαρακτηριστικό ναυάγιο που δεσπόζει κοντά στην ακτή. Εκεί απολαύσαμε ακόμη ένα απογευματινό μπάνιο.
Ήταν ίσως το μοναδικό απόγευμα της κατασκήνωσης κατά το οποίο ο ήλιος δεν έκανε την εμφάνισή του. Παρ’ όλα αυτά, τόσο η θερμοκρασία του αέρα όσο και της θάλασσας ήταν ιδιαίτερα ευχάριστες και δεν εμπόδισαν κανέναν να απολαύσει το μπάνιο του.
Το ίδιο βράδυ γιορτάσαμε τα γενέθλια του Νίκου. Είχαμε καταφέρει να αγοράσουμε κρυφά δύο τούρτες από ένα τοπικό ζαχαροπλαστείο, ώστε να του ετοιμάσουμε μια πραγματική έκπληξη. Ήταν μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή: όλοι τραγουδήσαμε το τραγούδι των γενεθλίων, του ευχηθήκαμε από καρδιάς και ο εορτάζων χάρηκε πραγματικά με την απρόσμενη αυτή γιορτή.
Το επόμενο πρωί αποχαιρετήσαμε το ξενοδοχείο μας και αναχωρήσαμε για το Ναύπλιο.
Η πόλη βρίσκεται στην Αργολίδα, στις ακτές του Αργολικού Κόλπου. Απέχει περίπου δέκα χιλιόμετρα από το Τολό και περίπου εκατόν πενήντα χιλιόμετρα από την Αθήνα.
Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, το Ναύπλιο ιδρύθηκε από τον Ναύπλιο, γιο του Ποσειδώνα και της Αμυμώνης, κόρης του βασιλιά Δαναού. Η παράδοση αναφέρει επίσης ότι οι κάτοικοί του συμμετείχαν τόσο στον Τρωικό Πόλεμο όσο και στην εκστρατεία των Αργοναυτών.
Κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας η πόλη ήταν γνωστή ως Napoli di Romania. Το 1540, ύστερα από τριετή πολιορκία, καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς. Στα τέλη του 17ου αιώνα, μετά την αποτυχία των Οθωμανών στη Βιέννη, οι Ενετοί εκμεταλλεύθηκαν τις εξελίξεις και ανέκτησαν την πόλη, την οποία διατήρησαν υπό τον έλεγχό τους για περίπου τριάντα χρόνια. Το 1715 οι Οθωμανοί την ανακατέλαβαν.
Μετά την Ελληνική Επανάσταση, το Ναύπλιο έγινε η πρώτη πρωτεύουσα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους και διατήρησε αυτόν τον ρόλο από το 1829 έως το 1834.
Ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας, Ιωάννης Καποδίστριας, συνδέεται στενά με την ιστορία της πόλης. Το 1829 την ανακήρυξε επίσημα πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, ενώ στις 9 Οκτωβρίου 1831 δολοφονήθηκε έξω από τον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος. Μετά τη δολοφονία του επικράτησε περίοδος πολιτικής αστάθειας και αργότερα, με την άφιξη του βασιλιά Όθωνα, η Ελλάδα μετατράπηκε σε βασίλειο. Το Ναύπλιο παρέμεινε πρωτεύουσα έως το 1834, όταν ο Όθωνας μετέφερε την πρωτεύουσα στην Αθήνα.
Για να μας γλιτώσει την ανάβαση των περίπου χιλίων σκαλοπατιών που οδηγούν από την πόλη στο Παλαμήδι, ο οδηγός του λεωφορείου μάς μετέφερε απευθείας στην επάνω είσοδο του φρουρίου.
Έτσι μπορέσαμε να περιηγηθούμε άνετα στο εντυπωσιακό ενετικό οχυρό, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 216 μέτρων και προσφέρει πανοραμική θέα στον Αργολικό Κόλπο και στο Ναύπλιο. Το Παλαμήδι κατασκευάστηκε από τους Ενετούς μεταξύ 1711 και 1714 και πήρε το όνομά του από τον μυθικό ήρωα του Τρωικού Πολέμου, Παλαμήδη.
Κατά τη διάρκεια της ξενάγησης μάθαμε ακόμη ότι, στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, στο φρούριο φυλακίστηκε ο μεγάλος αγωνιστής Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
Αφού ολοκληρώσαμε την επίσκεψή μας στο Ναύπλιο, κατευθυνθήκαμε προς το Τολό, όπου μας περίμενε ακόμη μία ευκαιρία για μπάνιο στη θάλασσα. Εκεί απολαύσαμε τα καταγάλανα νερά της παραλίας και γευματίσαμε πριν συνεχίσουμε το πρόγραμμά μας.
Το απόγευμα επισκεφθήκαμε την Αρχαία Επίδαυρο, έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας. Το σπουδαιότερο μνημείο της είναι το αρχαίο θέατρο του 4ου αιώνα π.Χ., το οποίο έχει αναγνωριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Το θέατρο είναι παγκοσμίως γνωστό για την εξαιρετική ακουστική του και το εντυπωσιακό του μέγεθος, ενώ εξακολουθεί να φιλοξενεί θεατρικές παραστάσεις και πολιτιστικές εκδηλώσεις μέχρι σήμερα.
Παρότι, κανονικά, δεν επιτρέπεται το τραγούδι στον χώρο, λίγο πριν από το κλείσιμο του αρχαιολογικού χώρου λάβαμε κατ’ εξαίρεση άδεια να ανέβουμε στη σκηνή και να τραγουδήσουμε όλοι μαζί τον νέο ύμνο του σχολείου μας. Ήταν μια συγκινητική εμπειρία που θα μείνει αξέχαστη σε όλους μας.
Η Επίδαυρος είναι επίσης γνωστή ως ο τόπος όπου, σύμφωνα με την παράδοση, γεννήθηκε ο Ασκληπιός, γιος του Απόλλωνα και θεός της ιατρικής στην αρχαία ελληνική θρησκεία.
Καθώς είχε πλέον αρχίσει να βραδιάζει, αναχωρήσαμε για το ξενοδοχείο μας στο Ναύπλιο, το Hotel Park. Αφού τακτοποιηθήκαμε γρήγορα στα δωμάτιά μας, συγκεντρωθήκαμε ξανά στο λόμπι και βγήκαμε για δείπνο.
Αυτή τη φορά επιλέξαμε ένα εστιατόριο όπου μπορούσε κανείς να απολαύσει και κρέπες, ικανοποιώντας έτσι μια επιθυμία που οι μαθητές εξέφραζαν εδώ και αρκετές ημέρες. Μετά το δείπνο κάναμε μια σύντομη βραδινή βόλτα στην πόλη και στη συνέχεια επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να ξεκουραστούμε, προετοιμαζόμενοι για την επόμενη ημέρα.
Το επόμενο πρωί αναχωρήσαμε για την παραλία Άγιος Νικόλαος του Ζαχάρου. Μόλις φτάσαμε, οργανώσαμε την παραγγελία του μεσημεριανού γεύματος, καταγράφοντας εκ των προτέρων τις επιλογές κάθε μαθητή. Έπειτα απολαύσαμε αρκετές ώρες κολύμβησης στα ζεστά νερά της θάλασσας.
Το απόγευμα επισκεφθήκαμε την Αρχαία Ολυμπία, έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους του κόσμου. Σύμφωνα με την παράδοση, εδώ βρισκόταν κάποτε το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία, έργο του Φειδία, ένα από τα Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου.
Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ως αφετηρία της χρονολόγησής τους το έτος της πρώτης Ολυμπιάδας, το 776 π.Χ.. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες αποτελούσαν σύμβολο της ενότητας του ελληνικού κόσμου, καθώς κατά τη διάρκειά τους κηρυσσόταν η ιερή εκεχειρία, επιτρέποντας σε αθλητές και επισκέπτες να ταξιδεύουν με ασφάλεια από κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Στην αρχή οι αγώνες περιλάμβαναν μόνο ένα αγώνισμα, τον δρόμο σταδίου, μήκους περίπου 192 μέτρων. Με την πάροδο των αιώνων προστέθηκαν σταδιακά και πολλά άλλα αθλήματα.
Για να τιμήσουμε αυτή την παράδοση, διοργανώσαμε και εμείς έναν μικρό αγώνα δρόμου μέσα στον αρχαιολογικό χώρο. Νικητές αναδείχθηκαν ο Alex, ο Άρης και η Kitti, στους οποίους απονεμήθηκαν, σύμφωνα με το αρχαίο έθιμο, στεφάνια από φύλλα δάφνης.
Το βράδυ διανυκτερεύσαμε στο Hotel Ilis. Μας έκανε εντύπωση ότι το πιο ζωντανό και όμορφο τμήμα της σύγχρονης Ολυμπίας ουσιαστικά περιορίζεται σε έναν πεζόδρομο.
Το επόμενο πρωί κατευθυνθήκαμε προς τις ακτές της Καρδαμύλης για ακόμη ένα μπάνιο στη θάλασσα. Τα νερά είχαν ένα εντυπωσιακό γαλάζιο χρώμα και στην παραλία βρήκαμε μικρά βότσαλα σχεδόν απόλυτα στρογγυλά, γεγονός που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση.
Απολαύσαμε ιδιαίτερα αυτή την ήρεμη παραλία, η οποία δεν ήταν πολυσύχναστη και στην οποία, εκτός από την ομάδα μας, βρίσκονταν κυρίως Έλληνες λουόμενοι. Το μεσημεριανό μας γεύμα το απολαύσαμε σε μια τοπική επιχείρηση εστίασης, έχοντας προηγουμένως συγκεντρώσει, όπως κάθε μέρα, τις προτιμήσεις όλων.
Αφήνοντας πίσω μας την Καρδαμύλη, διασχίσαμε τους ορεινούς και γεμάτους στροφές δρόμους της Πελοποννήσου, απολαμβάνοντας τα μαγευτικά τοπία της περιοχής, μέχρι που φτάσαμε στον τελευταίο μας σταθμό, την Καλαμάτα.
Το τελευταίο μας ξενοδοχείο βρισκόταν κοντά στην παραλία. Το βραδινό μας γεύμα το απολαύσαμε σε ένα όμορφο εστιατόριο δίπλα στη θάλασσα και, καθώς είχαμε ήδη περάσει αρκετές ημέρες στην πόλη, κινούμασταν στην περιοχή που μας ήταν πλέον οικεία.
Το ίδιο βράδυ μας περίμενε ακόμη μία ευχάριστη έκπληξη. Μας επισκέφθηκε η πρώην εκπαιδευτικός του σχολείου μας, Θέκλα Κατσίρη, την οποία όλοι υποδεχθήκαμε με μεγάλη χαρά και συγκίνηση.
Την επόμενη ημέρα έφτασε η τελευταία ημέρα της κατασκήνωσης.
Ξεκινήσαμε το πρωινό μας πρόγραμμα με περιήγηση στην Καλαμάτα. Η Θέκλα Κατσίρη μάς ξενάγησε στο κέντρο της πόλης και μας παρουσίασε τα σημαντικότερα αξιοθέατά της.
Επισκεφθήκαμε τη βασιλική της πόλης, τον εντυπωσιακό, κατακίτρινο ναό της Παναγίας Υπαπαντής. Ο ναός, ο οποίος οικοδομήθηκε το 1839 σε βυζαντινό ρυθμό, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα εκκλησιαστικά μνημεία της περιοχής.
Στη συνέχεια είδαμε τον ιστορικό ναό των Αγίων Αποστόλων, ο οποίος έχει ιδιαίτερη σημασία για την ελληνική ιστορία, καθώς από εδώ κηρύχθηκε η έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης εναντίον των Οθωμανών στις 23 Μαρτίου 1821. Μπροστά από τον ναό τελέστηκε η πρώτη χριστιανική λειτουργία μετά από περισσότερα από 360 χρόνια οθωμανικής κυριαρχίας.
Όπως μπορούσαμε να παρατηρήσουμε και οι ίδιοι, ο βυζαντινός αυτός ναός αποτελείται από δύο τμήματα, τα οποία κατασκευάστηκαν σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Το κτίριο υπέστη σοβαρές ζημιές από τον μεγάλο σεισμό του 1986, όμως αποκαταστάθηκε με σκοπό να διατηρηθεί και να παραδοθεί στις επόμενες γενιές.
Το απόγευμα επιστρέψαμε στην παραλία της Καλαμάτας, όπου απολαύσαμε το τελευταίο μας μπάνιο στη θάλασσα. Παράλληλα, οι μαθητές διασκέδασαν για περίπου δύο ώρες σε ένα υδάτινο πάρκο παιχνιδιών μέσα στη θάλασσα, όπου σχεδόν όλοι κουράστηκαν ευχάριστα.
Η θάλασσα είχε κύμα, γεγονός που έκανε την προσπάθεια ακόμη πιο απαιτητική και διασκεδαστική, καθώς το περπάτημα, το σκαρφάλωμα και το τρέξιμο πάνω στις φουσκωτές κατασκευές απαιτούσαν περισσότερη ισορροπία και δύναμη.
Το τελευταίο μας βράδυ στην Ελλάδα το περάσαμε όλοι μαζί σε μια παραδοσιακή ταβέρνα, ακριβώς δίπλα στη θάλασσα. Ήταν μια ιδιαίτερη στιγμή, γεμάτη χαμόγελα, συζητήσεις και αναμνήσεις από τις όμορφες ημέρες που είχαμε ζήσει όλοι μαζί.
Το επόμενο πρωί, αφού ετοιμαστήκαμε γρήγορα και μαζέψαμε τα πράγματά μας, αναχωρήσαμε για το αεροδρόμιο της Καλαμάτας.
Μετά από μια πτήση περίπου δύο ωρών φτάσαμε με ασφάλεια στη Βουδαπέστη. Εκεί, αφού αποχαιρετιστήκαμε, ο καθένας επέστρεψε στο σπίτι του.
Πιστεύω ότι περάσαμε όλοι μαζί μια εξαιρετικά γεμάτη, ενδιαφέρουσα και αξέχαστη εβδομάδα. Μικροί και μεγάλοι μοιραστήκαμε μοναδικές εμπειρίες, γνωρίσαμε τον πολιτισμό, την ιστορία και τις ομορφιές της Πελοποννήσου και δημιουργήσαμε αναμνήσεις που θα μας συνοδεύουν για πολλά χρόνια.
Εύχομαι οι φιλίες και οι δυνατές σχέσεις που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της κατασκήνωσης να παραμείνουν ζωντανές για πολύ καιρό ακόμη και οι κοινές εμπειρίες που αποκτήσαμε να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο το αίσθημα της ενότητας και της συνοχής ανάμεσα στους μαθητές του σχολείου μας.»
Αλεξάνδρα Πάντσιου
